Zasług Wilhelma Waldemara
Jest – jak wiadomo – co niemiara
Dla teatru, edukacji
Tyrał niemal bez wakacji
Nagroda to przyjaciół chmara
( Janusz Janyst )
Rok 1962
Rodzynek w słońcu
Hansberry Lorraine
forma twórczości: role
postać: Joseph Asagaj
reżyseria: Walden Jerzy
teatr: Teatr Powszechny w Łodzi Łódź
data premiery: 1962-01-11
RODZYNEK W SŁOŃCU
Czekając na Godota
Samuel Beckett
forma twórczości: reżyseria
teatr: Teatr im. Wojciecha Bogusławskiego Kalisz
data premiery: 1979-12-01
Czekając na Godota – Grafika Jan Pyjor
CZEKAJĄC NA GODOTA – PHOTO Mirosław Araszewski
Czekając na Godota
Rok 1996
25-go lutego 1996 roku w Niemczech, w mieście Moers, leżącym w kraju związkowym Nadrenia Północna-Westfalia, w rejencji Düsseldorf, w powiecie Wesel – na scenie Schlosstheater Moers (Teatr Zamkowy Moers) – odbyła się premiera sztuki J. B. Moliera „Don Juan”, w reżyserii Wernera Gerbera, z naszym kolegą Markiem ( Marek Jera vel Marek Jagoda ) w roli tytułowej. Układy szermiercze w przedstawieniu ustawiał Waldemar Wilhelm.
1993 – 2008 
15 lat na stanowisku dyrektora naczelnego i artystycznego Teatru Lalki i Aktora „Pinokio”
Jubileusz 40-lecia pracy
C z t e r d z i e ś c i l a t m i n ę ł o , j a k j e d e n d z i e ń ,
W c z u ł y c h o bj ę c i a c h S z t u k i z l e c i a ł c z a s .
W a w r z y n u l i ś ć n a s k r o n i a c h , w k r ą g c h w a l ą C i ę ,
A T y s i ę s k r o m n i e k ł a n i a s z – s e t n y r a z .
S t a l r a p i e r a w d ł o n i w c i ą ż b u d z i s t r a c h
O r a z p o k o r y z n a k .
P r z y t a k i m s z e f i e n i g d y n i e g r o z i k r a c h ,
P r o f e s o r z a ś w y ł a p i e k a ż d y b r a k .
C h o ć s p r z y j a C i a u r a ,
N i e s p o c z n i j n a l a u r a c h ,
L e c z t y r a j w y t r w a l e ,
P i e s z c z ą c w t w ó r c z y m s z a l e
S z t u k i w y r a f i n o w a n y – s m a k.
J e s t e m P i n o k i o – c h ł o p i e c d r e w n i a n y ,
N a w s z y s t k i c h s c e n a c h o k l a s k i w a n y .
D z i e c i m n i e z n a j ą ,
B a r d z o k o c h a j ą ,
G ł o ś n o w o ł a j ą : P i n o k i o . . .
Z n a n i a r t y ś c i m n i e n a k ł a n i a j ą –
Z a g r a j P i n o k i o .
W s z y s t k i e t e a t r y m n i e z a p r a s z a j ą –
Z g ó d ź s i ę P i n o k i o .
S t a r y w K r a k o w i e ,
P o l s k i w R z e s z o w i e,
N o w y w G o r z o w i e – b ł a g a j ą : P i n o k i o . . .
– W i t a j P i n o k i o .
– D o b r y w i e c z ó r , p a n i e d y r e k t o r z e .
– N i e w i e m c z y w i e s z , a l e s z u k a j ą c i ę r ó w n i e ż w t e a t r a c h L u b l i n a i Ł o m ż y.
– W i e m p a n i e d y r e k t o r z e , w i e m. A l e j a n i e c h c ę .
– N i e c h c e s z ? . . .
– N i e c h c ę , p o n i e w a ż o c z y m ś i n n y m ma r z ę .
G d y ż p e w i e n t e a t r s w y m u c z u c i e m d a r z ę .
W n i m t y l k o m o c n i e j s e r c e m o j e p i k a.
T o ł ó d z k i t e a t r .
– G d z i e?
– N a K o p e r n i k a .
A l e w n i m w ł a ś n i e m i e j s c a d l a m n i e n i e m a,
B o i n n e b a j k i g r a t a m t e j s z a s c e n a .
C z y t o s i ę g o d z i ? P a n t o a k c e p t u j e ?
Ż e t a k i t a l e n t w i e l k i s i ę m a r n u j e ?
J a n i e c h c ę w i e l e , j a p o w i e m j a k b r a t u :
D a j p a n z l i t o ś c i c h o c i a ż p ó ł e t a t u .
– N i e c h m n i e P i n o k i o o e t a t n i e b ł a g a ,
N i e c h s i ę P i n o k i o n a d e m n ą z l i t u j e .
P o w i e m o t w a r c i e , b o to p r a w d a n a g a :
N a w e t n a g a ż e g o t ó w k i b r a k u j e .
O d d a w n a s k r y c i e i n i e ś mi a ł o m a r z ę
O T e a t r z e O g r o m n y m, z w i z j i W y s p i a ń s k i e g o .
A l e n a d a r m o d o U r z ę d u ł a ż ę ,
B o n i e c h c ą d a ć m i g r o s z a z ł a m a n e g o .
P o z a t y m, s t a r y , n i e w i e m c z y p o d o ł a s z .
D z i s i a j w t e a t r z e , p o m i m o z d o l n o ś c i ,
T e n t y l k o a k t o r u t r z y m a ć s i ę z d o ł a ,
K t ó r y p o m y ś l n i e z d a t e s t l o j a l n o ś c i .
– P r o s z ę m n i e s p r a w d z i ć . N i e c h s i ę p a n n i e b o i .
B ę d z i e s z p a n k o n t e n t z o d p o w i e d z i m o i c h .
– Z go d a , z a c z y n a j , b o c z a s n a k o l a c j ę .
– A w i ę c p o p i e r w s z e : s z e f m a z a w s z e r a c j ę .
S z e f n i g d y n i e ś p i , / j a k t o z w y k l e b y w a /
N a l e ż y m ó w i ć, ż e s z e f o d p o c z y w a .
S z e f n i e f l i r t u j e , / t a k a t e z a b o l i /
S z e f c o n a j w y ż e j s w ó j p e r s o n e l s z k o l i .
N i g d y n i e w r z e s z c z y , / t o s ą m y l n e s ą d y /
T yl k o d o b i t n i e w y r a ż a p o g l ą d y .
D r a p a n i e w g ł o w ę J e m u s i ę n i e z d a r z a ,
O n t y l k o w a ż n e d e c y z j e r o z w a ż a .
S z e f s i ę n i e k r z y w i , / p o m i m o m a r a z m u /
U ś m i e c h a t y l k o s i ę b e z e n t u z j a z m u .
Ż e s z e f j e s t t c h ó r z e m – / n i e s t w i e r d z a j p o c h o p n i e /
O n p o s t ę p u j e w y ł ą c z n i e r o z t r o p n i e .
N i e g l ę d z i / n i g d y / l e c z z a w s z e , k o c h a n i
D z i e l i s i ę c h ę t n i e s w y m i r e f l e k s j a m i .
Ż e s z e f u p a r t y , / t o j e s t p o g l ą d w s t r ę t n y /
N a l e ż y c e n i ć , ż e j e s t k o n s e k w e n t n y .
I w ż a d n y m r a z i e , / g d y c h c e s z ż y ć w s p o k o j u /
N i e w o l n o s z e f a w y p r z e d z i ć w r o z w o j u .
– D r o g i P i n o k i o , p i ę k n i e n a w i j a ł e ś .
P o w i e m o t w a r c i e : b r a w o !
– Z d a ł e m?
– Z d a ł e ś .
– B a r d z o s i ę c i e s z ę .
– L e c z t o n i c n i e z n a c z y .
K t o d ł u g o my ś l i , t e n n i g d y n i e s t r a c i .
P o m y ś l ę z a t e m . A t y b ą d ź g o t o w y.
P ó k i c o, j e s t e ś p i e r w s z y m r e z e r w o w y m.
– B a r d z o p r z e p r a s z a m, p a n i e d y r e k t o r z e , a l e c h y b a m n i e p a n w y k o ł o w a ł .
I m a m d z i w n e, p r z e k o n a n i e , ż e z o s t a ł e m s p ł a w i o n y .
– N i e z a p o m i n a j P i n o k i o , że k a ż d y k t o p r z y c h o d z i d o s z e f a z w ł a s n y m i p r z e k o n a n i a m i – w y j ś ć o d n i e g o p o w i n i e n z p r z e k o n a n i a m i s z e f a . A j a m a m p r z e k o n a n i e , ż e t o o d p o w i e d n i m o m e n t, a b y z e s p ó ł m o j e g o t e a t r u z ł o ż y ł m i w r e s z c i e j u b i l e u s z o w e ż y c z e n i a .
16 września 2005 roku, o godz. 18-ej, Teatr Lalki i Aktora ” Pinokio „ (ul. Kopernika 16) obchodzić będzie 60-te urodziny.
Specjalny wieczór uświetnią wydarzenia: projekcja filmu „Pinokio zapisany obrazem” Krystyny Piasecznej z łódzkiej TVP3 oraz widowisko Stanisława Tyma i Jerzego Derfla, zatytułowane „LX, czyli XXL”.
Honorowy patronat nad uroczystościami jubileuszowymi objęli Waldemar Dąbrowski – Minister Kultury oraz Jerzy Kropiwnicki – Prezydent Miasta
Lalki, kostiumy, elementy scenografii oraz plakaty z kilkunastu współczesnych i archiwalnych już przedstawień oglądać będzie można na wystawie „Pinokio ma 60 lat, czyli Siódme Wakacje z Lalkami”.
Wystawa ma charakter retrospektywny i przygotowana została w ramach obchodów 60-lecia istnienia teatru. Na wystawie prezentowane są m.in. historyczne już fragmenty scenografii czy lalki zdeponowane na co dzień w Muzeum Archeologicznym i Etnograficznym w Łodzi.
Ekspozycja wypełnia cały gmach teatru – widownię, scenę, foyer i teatralne korytarze. Została zaaranżowana tak, by oddawała nastrój spektakli. Zgromadzono na niej niemal wszystkie typy lalek i kostiumy, które umieszczono wśród elementów dekoracji.
– Chodzi o to, żeby wszystko pokazane było blisko, wyraźnie, eksponaty aranżowane są w sceny z kolejnych spektakli i oświetlone teatralnie. Najwcześniejsze projekty scenograficzne pochodzą z 1948 roku – mówi autorka aranżacji wystawy Elżbieta Dietrych.
Wystawa przypomina realizacje scenografów, którzy współtworzyli spektakle w „Pinokiu” od 1945 roku. Na ekspozycji znajdują się m.in. unikatowe projekty scenograficzne Jerzego Nowosielskiego, słynnego awangardzisty prof. Stanisława Fijałkowskiego, a także Henriego Poulain’a, Rajmunda Strzeleckiego, Wandy Byrskiej i Adama Kiliana. Z najwcześniejszego okresu działalności Teatru zachowała się lalka Stanisława Byrskiego z przedstawienia Pinokio.
Przewodnikami po wystawie będą pracownicy teatru, którzy objaśnią zasady konstrukcji lalek i ich animacji.
Jubileusz PINOKIA – 60-cio lecie (rok 2005)
– Dawniej definiowano teatr lalek słowami „plastyka w ruchu” – mówi Wilhelm. – Nie zadawano sobie pytania: po co ten ruch? My zapraszamy realizatorów, którzy pokazują dzieciom różne konwencje teatru lalek. Uczą, że nawet krzesło i wisząca na nim marynarka, jak w „Czarownicy z naszej ulicy”, mogą ożyć na scenie.
Realizatorzy zwykle uciekają od lalek, bo rzekomo są „dziecinne”. W „Pinokiu” pracuje tyle samo aktorów po szkołach dramatycznych co lalkarskich. – Wiedzą, że teatr lalkowy to ambitne zadanie – opowiada Wilhelm. – Na scenie dramatycznej kapelusz dla aktora wystarczy przynieść z magazynu. Przedstawienie lalkowe musi być wymyślone w najdrobniejszych szczegółach długo przed premierą. Taką lalkę w kapeluszu trzeba wymyślić, zrobić, dopasować do aktora.
Leszek Karczewski 16.09.2005
Łódź. Teatr Lalki i Aktora Pinokio ma 60 lat
Teatr Lalki i Aktora „Pinokio” obchodzi jubileusz 60-lecia. Rozmowa z dyrektorem teatru Waldemarem Wilhelmem.
«Dariusz Pawłowski: Czy bardzo zmieniła się rola takiego teatru, jak Pinokio, po 60 latach istnienia?
Waldemar Wilhelm: – Zdecydowanie. Dlatego, że dziś rywalizujemy z mediami. Jednocześnie zmieniła się percepcja młodego widza – wrażliwość na słowo: dziś jest ono po prostu nudne dla młodego odbiorcy. Nie sposób tego nie uwzględnić w dramaturgii, problematyce i sposobie przekazu. Trudno dziś na przykład znaleźć sztukę trzyaktową w teatrze, a jeszcze 15 lat temu to była prawie norma. Ma się dużo dziać. Przedstawienie musi się składać z minimum 10 obrazów. Niedawno była u nas gościnna impreza i po 5 minutach dziecko krzyknęło „nuda!” Po chwili cała sala krzyczała „nuda”. Wstęp był za długi.
Wydaje się jednak, że „Pinokio” pełni w dużej mierze rolę edukacyjną?
– Staram się nie używać tego słowa, by nie odstraszać, ale uważam że to jest misja. Naszym obowiązkiem jest zapoznać młodego widza (i nie znudzić go), z kanonem literatury. I przygotować świadomego odbiorcę sztuki w przyszłości. Staram się to robić, kładąc akcent na słowo. Nie tylko pod względem zawartych w nim myśli, ale też jakości brzmienia. Chcę, by teatr był wzorcem zachowania się, odbierania wspólnie sztuki.
Czasem myślę, że lubię dziś chodzić do teatru, bo prowadzano mnie do niego w szkole podstawowej. I mimo że rzucaliśmy w siebie papierkami, coś zostało zasiane…
– Dziś to się zmieniło, ale takie są czasy. Jakość przestała być wartością – wartością jest cena. Bardzo często słyszę, że spektakl to towar, ale tak być nie powinno. To raczej pewna wartość, którą należy się dzielić. By to zrozumieć, konieczna jest praca od podstaw. W rodzinie, w szkole, ale i teatr nie jest bez winy, bo jeśli idzie na łatwiznę, albo nudzi widza, to on do teatru nie wróci.
Jak w tym wszystkim radzi sobie „Pinokio”?
– Robimy co możemy. Próbujemy znaleźć własną drogę, bo dziś dla dzieci grają nawet teatry dramatyczne. Stawiam na zabawę konwencjami. Dlatego zapraszam różnych reżyserów. Robimy też wiele, by przyciągać widzów do teatru i ich do niego przyzwyczajać. Taką rolę spełnia także chętnie odwiedzana wystawa lalek organizowana co roku w wakacje.
Taka różnorodność to wyzwanie dla aktorów. Pinokio ma niezmienny od lat i silny zespół…
– To prawda, choć nie ukrywam, że przydałaby się świeża krew. Na pewno jest to zespół, który ciężko pracuje. Chcę, by nie grali w złych przedstawieniach, bo piekło polega na tym, że uczestniczy się w przedsięwzięciu, które nie sprawia frajdy.
A co panu osobiście dało dyrektorowanie Pinokiu?
– Nie jestem lalkarzem, więc patrzę na to z trochę innej perspektywy. Myślę, że najważniejsza jest dla mnie gloryfikacja teatru. Poza tym tutaj mam zawsze dwa przedstawienia: na scenie i na widowni. Percepcja i sposób myślenia dziecka są niesamowite. To widz szczery, otwarty, nieobojętny, ale i bezwzględny. Dzięki niemu wykształciła się u mnie ostrość widzenia. Odkrywam też w sobie dzieciaka.
Dariusz Pawłowski
Dziennik Łódzki nr 215
15-09-2005
e-teatr.pl – wortal teatru polskiego © Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego
Premiery zrealizowane w Teatrze Lalki i Aktora „Pinokio” w ciągu 15-stu lat, pod artystycznym przewodnictwem Dyr. Waldemara Wilhelma
Rok 2008. Łódź. Dyrektor Waldemar Wilhelm rezygnuje
Waldemar Wilhelm [na zdjęciu], dyrektor naczelny i artystyczny Teatru Lalki i Aktora Pinokio złożył rezygnację z pełnionej funkcji w Wydziale Kultury Urzędu Miasta Łodzi.
– Rezygnacja została przyjęta. Urzęduję do końca sezonu, tak wypada. Decyzja o odejściu jest moja. Złożyło się na nią wiele rzeczy. Sytuacja teatralnej Łodzi nie jest łatwa. Zmęczenie materiału. 15 lat to długi czas… Coś powinno się zmienić, nadejść świeża krew – powiedział dyrektor Teatru Pinokio.
W drugim łódzkim teatrze lalkowym, w Arlekinie, odchodzący dyrektorzy wskazywali następców. Henryk Ryl namaścił Stanisława Ochmańskiego, ten – obecnego Waldemara Wolańskiego. Czy obecny dyrektor widzi kogoś na swoim fotelu?
– Około półtora miesiąca temu nastąpiły zmiany statutowe we wszystkich łódzkich teatrach. Dyrektorzy muszą zostać wyłonieni na drodze obowiązkowego konkursu. A ja nie śmiałbym nikogo namawiać, jak do małżeństwa. To musi być samodzielny wybór – powiedział „Gazecie” Wilhelm.
Waldemar Wilhelm jest aktorem, reżyserem, specjalistą od fechtunku scenicznego, długoletnim wykładowcą na Wydziale Aktorskim PWSFTviT w Łodzi.
Autor:
Leszek Karczewski
Źródło:
Gazeta Wyborcza – Łódź nr 79
Data:
3 kwietnia 2008
Pożegnanie z Teatrem Lalki i Aktora „Pinokio”
Dokumentacja z warsztatów teatralnych przeprowadzonych przez Profesora Waldemara Wilhelma w Cekcynie, w październiku 2017 roku.
czyli odrobina humoru,
który bywa zwykle cudownym filtrem do znieczulania,
nie zawsze pogodnej,
rzeczywistości.
08.05.2020.
85-te Urodziny Profesora WALDEMARA WILHELMA
WIRTUALNE SPOTKANIE Z JUBILATEM
Ballada Aleksandra Trąbczyńskiego
Majowy Byk z Bolo
Złoty Medal „Zasłużony Kulturze – Gloria Artis”
nadany przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Profesorowi Waldemarowi Wilhelmowi
Łódź 09 listopada 2022 roku – TEATR LOGOS
http://
Teatr LOGOS - Waldemar Wilhelm
Teatr LOGOS - Waldemar Wilhelm
Teatr LOGOS - Waldemar Wilhelm
Teatr LOGOS - Waldemar Wilhelm
Teatr LOGOS - Waldemar Wilhelm
Teatr LOGOS - Waldemar Wilhelm
Teatr LOGOS - Waldemar Wilhelm
Teatr LOGOS - Waldemar Wilhelm
Łódź Październik – Grudzień 2022r. – SPOTKANIA
http://
